Ubezpieczony ma prawo do leczenia szpitalnego w każdym szpitalu w Polsce, który podpisał umowę z Narodowym Funduszem Zdrowia.
Skierowanie do szpitala wystawia lekarz pierwszego kontaktu lub specjalista działający na podstawie kontraktu z NFZ, a także lekarz przyjmujący w gabinecie prywatnym, jeżeli cel leczenia nie może być osiągnięty przez leczenie ambulatoryjne. Do skierowania lekarz kierujący (rodzinny, specjalista) dołącza wyniki badań, które uzasadniają wstępne rozpoznanie i skierowanie pacjenta na leczenie szpitalne.
Skierowanie na leczenie szpitalne, zachowuje swoją ważność do czasu realizacji poprzez ustalenie terminu przyjęcia pacjenta.
Bez skierowania szpital udzieli świadczeń w stanach bezpośredniego zagrożenia życia lub porodu.
W przypadkach nagłych, pacjent powinien zgłosić się do najbliższego Szpitalnego Oddziału Ratunkowego.
W trakcie pobytu w szpitalu, w ramach ubezpieczenia pacjentowi przysługują bezpłatne świadczenia umieszczone w wykazie świadczeń gwarantowanych określonych w załączniku nr 1 do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego.
Zabiegi chirurgii plastycznej lub zabiegi kosmetyczne są świadczeniami gwarantowanymi określonymi w części I załącznika nr 1 wyłącznie, jeżeli są udzielane w przypadkach będących następstwem wady wrodzonej, urazu, choroby lub następstwem jej leczenia. Szpital udzielający świadczeń opieki zdrowotnej w ramach hospitalizacji lub hospitalizacji planowej lub leczenia jednego dnia, zobowiązany jest do zapewnienia produktów leczniczych, wyrobów medycznych oraz innych materiałów niezbędnych do udzielania świadczeń zdrowotnych a także świadczeń towarzyszących (operacje, badania i lekarstwa potrzebne w procesie leczenia, wszelkie koszta związane z hospitalizacją - wyżywienie, zakwaterowanie, opieka pielęgniarska, rehabilitacja). Koszty wykonania niezbędnych badań laboratoryjnych, diagnostyki obrazowej, produktów leczniczych oraz wyrobów medycznych zastosowanych w trakcie leczenia ponosi Szpital. Pacjent nie może również ponosić kosztów transportu sanitarnego wynikającego z potrzeby zachowania ciągłości leczenia w innym szpitalu lub poradni specjalistycznej oraz w przypadkach schorzeń zagrażających zdrowiu lub życiu.
Przejazd środkami transportu sanitarnego w przypadkach innych niż ww. jest finansowany w 40% ze środków publicznych gdy ze zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego wynika, że świadczeniobiorca jest zdolny do samodzielnego poruszania się bez stałej pomocy innej osoby, ale wymaga przy korzystaniu ze środków transportu publicznego pomocy innej osoby lub wymaga środka transportu publicznego dostosowanego do potrzeb osób niepełnosprawnych - w przypadkach:
1. Chorób krwi i narządów krwiotwórczych,
2. Chorób nowotworowych,
3. Chorób oczu,
4. Chorób przemiany materii,
5. Chorób psychicznych i zaburzeń zachowania,
6. Chorób skóry i tkanki podskórnej,
7. Chorób układu krążenia,
8. Chorób układu moczowo-płciowego,
9. Chorób układu nerwowego,
10. Chorób układu oddechowego,
11. Chorób układu ruchu,
12. Chorób układu trawiennego,
13. Chorób układu wydzielania wewnętrznego,
14. Chorób zakaźnych i pasożytniczych,
15. Urazów i zatruć,
16. Wad rozwojowych wrodzonych, zniekształceń i aberracji chromosomowych
NFZ nie finansuje natomiast usług dodatkowych, takich jak: indywidualny dyżur pielęgniarki czy telewizor w pokoju. Odpłatny jest również całodobowy pobyt opiekuna dziecka (tzw. koszty hotelowe), które jest leczone na oddziale szpitalnym. Matka nie płaci za nocleg tylko w wypadku, gdy karmi dziecko piersią – od 5 doby od porodu a pozostaje w szpitalu z powodu stanu zdrowia dziecka.
Uwaga! Jeśli zdarzy się, że lekarz zażąda opłaty za badania, leki, środki opatrunkowe i sprzęt medyczny niezbędny do wykonania świadczenia medycznego, będzie to bezpodstawne i bezprawne. Niedopuszczalne jest również wypisywanie recept i zmuszanie pacjentów do wykupienia leków koniecznych do prowadzenia leczenia w szpitalu. W takim wypadku należy zażądać rachunków za ,,dodatkowe'' wydatki (z wyraźnym zapisem, kto wystawia rachunek i za co) oraz skontaktować się z rzecznikiem praw pacjenta i powiadomić go o tym.